Verhaal · Eline

Plezier is een serieus levensdoel

Door Eline Olde Kalter · Oerkracht Aenergy ·

Eline schildert buiten aan een groot doek en kijkt lachend over haar schouder

Ik hou van het leven. Man, wat hou ik ervan. Van mijn kinderen, van de vrouwen om me heen, van een avond die onverwacht uitloopt. Ik werk 36 uur en vind mijn baan enorm leuk. Werken heb ik eigenlijk altijd graag gedaan.

We vormen allemaal weleens een oordeel. Ik ook. Je ziet hoe iemand zijn leven inricht en vult de rest zelf in. Wat er aan die keuze voorafging, wat iemand draagt of waar diegene blij van wordt, blijft vaak buiten beeld. We hebben zelden het hele verhaal. Ik denk ook dat een fel oordeel soms iets raakt in degene die het uitspreekt. Dat kan ik van een ander nooit zeker weten. Het is voor mij vooral een reden om mijn eigen aannames te onderzoeken en mijn leven minder te laten sturen door die van iemand anders.

Dit jaar word ik 41. Ik dacht ooit dat ouder worden vooral betekende dat er iets verdwijnt. Je jonge gezicht, de vanzelfsprekendheid van je lijf, de blik van anderen. Die gedachten komen soms nog op. Tegelijk merk ik dat ik helderder voel wat ik wil. Ik besteed minder tijd aan raden wat een ander van me vindt. De ruimte die daardoor ontstaat, wil ik gebruiken om te leven.

Met een vriendin zag ik Ellen ten Damme op De Parade. Wat een vrouw. Ze stond daar zichtbaar te genieten en nam het podium helemaal in. Later zocht ik haar leeftijd op. Bijna zestig. Ik dacht: van zulke vrouwen mogen er meer zijn. Vrouwen die ouder worden en volop aanwezig blijven. Dat beeld helpt me meer dan het zoveelste advies om jong te blijven.

Veel vrouwen hebben geleerd om goed te worden in aanpassen. We voelen een stemming aan, houden rekening met anderen en weten wanneer we beter even kunnen zwijgen. Daar zit vaak aandacht en liefde in. Het is ook interessant om te onderzoeken wanneer je eigen wens daarbij uit beeld raakt. Onderzoek naar zelfpromotie en salarisonderhandelingen laat zien dat vrouwen in bepaalde situaties anders worden beoordeeld wanneer ze duidelijk voor zichzelf opkomen. Die experimenten gaan over specifieke situaties. Ze geven de neiging tot aanpassen wel een maatschappelijke context.

Toen ik Untamed van Glennon Doyle las, in het Nederlands Ongetemd leven, raakte me van alles. Vooral een kleine scène bleef hangen. Glennon vraagt aan haar zoon en zijn vrienden, die samen een film kijken, of iemand honger heeft. De jongens antwoorden meteen ja. De meisjes kijken eerst naar elkaar, waarna één van hen namens de groep zegt dat ze niets hoeven. Het is maar een vraag over eten, en toch voel je hoeveel er in die blik naar de ander kan zitten. Ik herkende dat. Van buitenaf heb ik vaak mijn eigen weg gekozen. Van binnen kon ik ondertussen haarfijn aanvoelen hoe een ander op mijn keuze zou reageren. Ik dacht soms langer na over de mogelijke teleurstelling van die ander dan over wat ik zelf wilde.

Gabor Maté helpt me begrijpen waarom aanpassen zo vanzelfsprekend kan worden. Hij beschrijft de spanning tussen de behoefte aan verbinding en de behoefte om trouw te blijven aan jezelf. Dat raakt me. Als ik vooral bezig ben om de verbinding goed te houden, kan mijn eigen antwoord op de achtergrond raken. Het kost tijd om dat weer te horen. En soms vraagt het moed om ernaar te handelen, juist als iemand anders daardoor teleurgesteld kan zijn.

Ik merk dat ik steeds minder behoefte heb om mezelf uit te leggen. Waarom ik iets kies, waarom ik me bedenk, waarom ik ergens nee tegen zeg. Soms heb ik er woorden voor en soms weet ik alleen: dit klopt voor mij. Ik hoef niet van elke keuze een verhaal te maken dat voor iedereen overtuigend is. Die energie besteed ik liever aan het leven zelf.

Kunstwerk met een hand vol sieraden op een blauwe achtergrond en de woorden ‘I could explain but I won’t’

Amanda en ik doen al jaren verdiepingswerk. We doen het nog steeds. Ik heb er veel aan gehad om mijn patronen te leren zien en mijn grenzen beter te voelen. Ondertussen wil ik leven met alles wat ik inmiddels over mezelf weet, ook met de stukken waar ik nog niet uit ben. Ik wil de inzichten meenemen naar buiten. Naar mijn werk, de mensen van wie ik houd, een avond dansen en de dingen die ik nog wil proberen. Plezier hoort bij het leven dat ik met meer aandacht wil leiden.

De ene dag val ik voor een perfect plaatje en de volgende dag verlang ik naar iets rauws. Ik verander, zoals de seizoenen veranderen. De maan ziet er ook niet iedere avond hetzelfde uit. Waarom zou ik mezelf vastzetten op één versie van wie ik ben? Ik mag vandaag iets kiezen en me morgen bedenken. You can change your fucking mind.

Misschien is dat voor mij de kracht van ouder worden. Ik leer mezelf beter kennen, terwijl ik nieuwsgierig blijf naar wie ik nog kan worden. Ik kijk graag naar vrouwen die dat zichtbaar voorleven, zoals Ellen op dat podium. En ik hoop dat we elkaar vaker laten zien dat plezier, werk, liefde, twijfel en verandering samen in één leven passen.

Als ik twijfel, haal ik mijn 85-jarige zelf erbij. Stel dat dit verkeerd uitpakt: kan ik er dan om lachen? Bij bijna alles kan ik me voorstellen van wel. Sommige keuzes wegen echt zwaar. Maar van veel fouten blijft later vooral een verhaal over, en misschien zelfs een heel goed verhaal. We nemen onszelf soms veel te serieus.

Ik wil niet wachten tot ik 85 ben om dat te beseffen. Ik wil dingen proberen terwijl de uitkomst nog open is. Als ik dan terugkijk, hoop ik op een leven waarin ik volop heb meegedaan. Met fouten, plezier en verhalen waar ik nog om moet lachen. Dus wanneer ik weer eens eindeloos sta te twijfelen: fuck it. Ik waag het erop.

Eline Olde Kalter · Oerkracht Aenergy

Een plek om dichter bij jezelf te komen, midden in het leven.

Ontdek Oerkracht Aenergy