Journal · Amanda

Mijn buik wist het eerder dan mijn hoofd

Door Amanda Langenberg · Oerkracht Aenergy ·

Amanda staat glimlachend in de branding

Jarenlang had ik een spastische darm. Buikpijn, spugen, het hele pretpakket. Mijn buikklachten begonnen al in mijn tienerjaren en bleven tot mijn 38e. Ik was er zo aan gewend, het hoorde gewoon bij mij.

Achteraf kijk ik daar anders naar.

Mijn buik was vaak mijn ‘stop, ho, niet verder’ knop. Als ik mezelf voorbijliep, was daar mijn buik en werd ik gedwongen om een stap terug te doen. Ik zag mijn lichaam vooral als lastig. Waarom moest mijn buik nu wéér opspelen?

Tot Michelle Vergeer tijdens de cursus Belichaam je hoogste potentieel iets tegen me zei wat mijn kijk op mijn lichaam radicaal veranderde. Ze liet me inzien dat ik mijn klachten niet alleen als een last hoefde te zien, maar dat ik ook dankbaar mocht zijn voor het signaal dat mijn lichaam me gaf.

Mijn lichaam gaf een grens aan die ik zelf nog niet aangaf.

Die kwam binnen.

Want wat als mijn lichaam niet tegen me werkte, maar juist voor me? Wat als mijn lichaam soms eerder weet dat iets te veel is dan mijn hoofd? Vanaf dat moment begon ik te luisteren.

Als je erop gaat letten, is die verbinding op allerlei manieren terug te vinden. Onze spreektaal zit er vol mee. Denk maar aan: we hebben een knoop in onze maag. Een brok in onze keel. We dragen een last op onze schouders. Kunnen iets niet verteren. Iets op onze lever hebben. Zetten onze tanden op elkaar. Iets kruipt onder onze huid.

Blijkbaar gebruiken we ons lichaam voortdurend om woorden te geven aan wat we vanbinnen voelen.

Na maanden lichaamsgericht en systemisch werk ben ik steeds beter naar mijn eigen signalen gaan luisteren. Ik leerde mijn grenzen eerder herkennen en aangeven. Niet pas wanneer mijn lichaam voor mij op de rem trapte.

Dat betekende loslaten. Niet altijd alles op orde hoeven hebben. Niet alle ballen hooghouden of steeds bezig zijn met wat een ander nodig heeft. Meer ruimte voor rust. Voor mezelf. En voor de vraag: wat heb ik eigenlijk nodig?

Ook thuis veranderde er iets. Waar ik vroeger niet rustig kon zitten voordat alles aan kant was, kan ik nu de boel gewoon de boel laten. En geloof me: inmiddels kan ik dat zo goed dat mijn vriend zich soms ergert aan de zooi. Dan denk ik: dat komt later wel. Heerlijk.

Amanda staat verderop in de branding, omringd door de zee

Ook keuzes maken voelt anders. Vroeger kon ik eindeloos twijfelen, alsof ik eerst honderd procent zekerheid nodig had voordat ik een beslissing mocht nemen.

Nu kan het soms bijna lachwekkend simpel zijn. Zegt iets in mij: rechtsaf? Dan ga ik rechtsaf. Niet omdat ik ineens altijd weet wat de juiste keuze is. Maar omdat ik niet meer alles zeker hoef te weten om op mezelf te vertrouwen.

Misschien is dat wel de grootste verandering geweest: van leven naar wat 'hoort', naar steeds meer leven vanuit wat klopt.

En het bijzondere?

Sinds de cursus bij Michelle heb ik geen buikklachten meer gehad. (Ik klop het onmiddellijk even af.)

Kan ik bewijzen dat dat hierdoor komt? Nee. Dit is mijn ervaring, en zeker geen verklaring voor iedere buikklacht of prikkelbare darm. Maar voor mij is de verandering enorm geweest.

Misschien was het grootste verschil uiteindelijk niet eens dat mijn buik stil werd.

Misschien was het dat ik eindelijk ben gaan luisteren voordat mijn lichaam zo hard hoefde te roepen.

Amanda Langenberg · Oerkracht Aenergy

Een plek om dichter bij jezelf te komen, midden in het leven.

Terug naar Journal